Fragment Kroniki Rostarzewa opracowanej w listopadzie 1967 roku przez Franciszka Łakomego przewodniczącego Gromadzkiego Komitetu Frontu Jedności Narodu.
Rostarzewo zostało oswobodzone przez wojska radzieckie 25 stycznia 1945 roku. Wysiedleni i rozproszeni Polacy powoli zaczęli wracac do swoich domów, a po ostatecznym rozgromieniu wojsk hitlerowskich, wracali wywiezieni do przymusowych prac. Nie wrócli zamordowani. Były chwile radości i smutku. Rostarzewo wracało powoli do normalnego życia. Sołtys Boiński też nie wrócił. Zginął on z rąk morderców niemieckich. Stanowisko sołtysa objął objął tymczasowo Leon Kocur.
Naszym Dzieciom otworzyły się bramy szkolne. Pierwszych lekcji rozpoczęła udzielać nauczycielka Władysław Grzybowska, żona byłego kierownika szkoły Kazimierza Grzybowskiego, zamordowanego przez oprawców hitlerowskich. Władze wojksowe - radzieckie, przydzieliły Kościół ewangelicki parafii rzymsko katolickiej w Rostarzewie. Proboszcz Perski także nie wrócił. Zginał on w obozie koncentracyjnym w Dachau.
Do obchodów dwusetnej rocznicy jubileuszu miasta Rostarzewa w roku 1952 już nie doszło. Ratusz został w latach w latach 1953 -1955 odremontowany. Dach został pokryty nowymi gontami. Prace dekarskie wykonali górale. Konserwtor wojewódzki uznał nasz ratusz za obiekt zabytkowy.
Z początkiem 1955 roku przy podziale nowej administracji państwowej Rostarzewo zostało siedzibą Gromadzkiej Rady Narodowej. Pierwsze Prezydium GRN urzędowało w ratuszu. W tym samym roku Rostarzewo przyłaczono do sieci elektrycznej.
Po wojnie zginęło bezrobocie. W naszych dwóch cegielniach, nowoczesnie urządzonych zatrudnionych jest 130 pracowników. Trzecia Cegielnia została zlikwidowana. Pozostali mieszkańcy Rostarzewa podjęli prace w Wolsztynie i innych okolicznych miejscowościach.
Mamy szkołę ośmioklasową, do której uczęśzcza 350 uczniów. Jest 13 nauczycieli. Mamy też Szkołę Przysposobienia Rolniczego. Młodzież szkoły podstawowej, uczyła się i uczy w szkołach średnich, zawodowych i wyższych. Dotąd nieuchwytna liczba uczniów tych szkół zdobyła wykształcenie średnie, zawodowe i wyższe.
Byt społeczeństwa naszego z roku na rok wzrasta. W latach międzywojennych, tj. od roku 1919 do roku 1939 wybudowano tu 5 domów mieszkalnych, a od roku 1945 do dziś (data opracowania - 1967 r.) postawiono już 34 domów, co w sumie daje 211 domów. Poza tym pobudowano agronomówkę. Czynem społecznym, przy dotacji funduszy państwowych, zbudowano remizę strażacką.
W każdej zagrodzie jest światło elektryczne, a w każdym mieszkaniu radioodbiornik (przed wojną były tylko 3 bateryjne aparaty radiowe). Jest już 79 telewizorów. Niemal w każdym gospodarstwie domowym jest pralka elektryczna. Wiele jest lodówek i odkurzaczy elektrycznych oraz kuchenek gazowych. Przed wojną było tu kilkadziesiąt rowerów, dziś jest ich ponad 700. Motocykli jest 66, motorowerów 45, są nawet 4 samochody.
Oprócz dwóch szkół i dwóch Kościołów mamy przedszkole, czytelnie, świetlicę i Klub Rolnika, gdzie młodzież znajduje godziwą rozrywkę. Młodzież nasza jest ambitna.
Dalej mamy 5 dobrze zaopatrzonych sklepów społdzielczych, 1 kiosk "Ruch", piekarnię, 2 bary i Kółko Rolnicze - dobrze świadczące usługi dla rolnictwa. Jest tu od dawna istniejąca poczta i dworzec kolejowy. Od kilku lat mamy przystanek autobusowy. Ta dogodna komunikacja zbliżyła nas do Wolsztuyna i Poznania.
Powstaje tu nowe osiedle mieszkaniowe. Podudowanych tam będzie 50 domków. Gotowych jest już 10. Mieszkańców mamy 1148, w tym 588 kobiet i 560 mężczyzn.
W Rostarzewie wrze życie wysoce kulturalne. Oczkiem Rostarzewa jest zabytkowy ratusz, ze swoją ośmioramienną gwiazdą na wieży.
Społeczeństwo nasze przygotowuje się do obchodów 600-lecia istnienia Rostarzewa.
.JPG)
