Sytuacja miast w okresie międzywojennym była trudna. Zmniejszała się liczba rzemieślników, którzy na początku XIX wieku decydowali o zamożności miasta, a mianowicie sukienników, szewców, krawców. Ich liczba spadała systematycznie przez cały wiek XIX, ale z chwilą odzyskania niepodległości Rostarzewo nie miało już wcale sukienników, niewielu krawców i szewców - przeważnie wśród Niemców, którzy optowali na rzecz Niemiec. Rzemiosło istniejące w latach międzywojennych nie zapewniało dostatecznych źródeł utrzymania dla urzędów miejskich - budżet miasta, a drobnotowarowe rolnictwo także w niewielkim stopniu przyczyniało się do polepszenia tej sytuacji. Z drugiej strony rzemieślnicy i kupcy niemieccy nie byli zainteresowani w utrzymaniu burmistrza i innych urzędników miasta narodowości polskiej, toteż nie protestowali, kiedy mieszkańcy Rostarzewa polskiej narodowości uchwalali w 1934 roku zrzeczenie się praw miejskich. Ale po Powstaniu Wielkopolskim nic nie wskazywało na podjęcie w przyszłości takiej decyzji. Na mocy rozporządzenia Ministerstwa Byłej Dzielnicy Pruskiej z 23 września 1920 roku nie przeprowadzono w 1920 roku wyborów nowej Rady Miejskiej i Magistratu, a burmistrzem był dalej Niemiec Hermann Kretschmer. Pierwsze wybory do Rady Miasta przeprowadzone zostały w 1921 roku i wybrano 1 Polaka i 5 Niemców, drugie przeprowadzone zostały w 1922 roku i wybrano 3 Polaków i 3 Niemców, a w 1925 roku wybrano 5 Polaków i 1 Niemca, z tym, że przedstawiciel ludności niemieckiej wybrany został ponownie. Do Rady Miasta oprócz 6 radnych wchodziło także dwóch ławników.
Burmistrz Kretschmer optował na rzecz Niemiec. Od marca 1922 roku posada burmistrza była wolna. Nowym burmistrzem został mianowany Polak - Sylwester Łukomski, który swoją funkcję sprawował do października 1923 roku. W grudniu 1923 roku burmistrzem został wybrany Józef Falak, który do chwili wyboru pełnił funkcję kierownika Urzędu Pośrednictwa Pracy w Wolsztynie. Nowy komisaryczny burmistrz pełnił tę funkcję w najlepszym dla Rostarzewa okresie. Od 1930 roku komisarycznym burmistrzem był Jan Walkowiak, który tę funkcję pełnił praktycznie do chwili utraty praw miejskich przez Rostarzewo.
Komisaryczni burmistrzowie miasta byli jednocześnie kierownikami Urzędu Stanu Cywilnego.
Miasto Rostarzewo posiadało trzy urzędy podlegające Staroście Wolsztyńskiemu: Urząd Stanu Cywilnego, Magistrat, Miejski Urząd Bezpieczeństwa i Porządku. Natomiast posterunek policji podlegał Komendzie Powiatowej w Kościanie.
Na dochody miasta składały się podatki od rolników, rzemieślników, kupców, właścicieli cegielni oraz właścicieli psów. Ponadto dochodziły podatki od zabaw, imprez rozrywkowych, widowisk lub piwa i innych trunków. Często do kasy miasta szły opłaty targowe, a jeżeli miastu chodziło o duże obroty, to dla zachęcenia ewentualnych kupców miasto zwalniało ich z opłaty targowej.
Jarmarki - zgodnie z uchwałami z lat trzydziestych XIX wieku, odbywały się 4 razy do roku, z reguły regularnie aż do 1934 roku. Podobnie regularnie odbywały się targi. Jarmarki - jak już wcześniej zaznaczyłem, organizowane były na bydło, konie i zboże, targi natomiast na trzodą chlewną, drób, owce, kozy, oraz wyroby rzemieślnicze.
Wprawdzie do upadku finansowego miasta przyczyniły się lata wielkiego kryzysu, ale już od 1928 roku widać było wyraźnie pogarszającą się sytuację miasta. Zaczynają narastać zaległości w podatkach państwowych; najwięcej jednak do myślenia dawała sprawa założenia Towarzystwa Upiększania Miasta. Na zarządzenie bowiem Starosty Wolsztyńskiego z dnia 9 października 1928 roku w sprawie zakładania w miastach powiatu wolsztyńskiego Towarzystw Upiększania Miasta, miasto Rostarzewo odpowiedziało odmownie, tłumacząc się brakiem obywateli polskiej narodowości finansowo dobrze sytuowanych. Nie ma więc co się dziwić, że sytuacja w okresie wielkiego kryzysu stała się dla miasta jeszcze tragiczniejsza. Toteż, kiedy na wniosek BBWR, Rada Ministrów upoważniona została do znoszenia miast liczących mniej niż 3 tyś. mieszkańców, mieszkańcy Rostarzewa, aby zmniejszyć swe obciążenia finansowe, postanowili zrzec się praw miejskich swojego miasta.
Rostarzewo otrzymało status gminy wiejskiej, a na mocy rozporządzenia Wojewody Poznańskiego z dnia 14 września 1934 roku gmina wiejska Rostarzewo stała się gromadą Rostarzewo i weszła w skład gminy Rakoniewice, która liczyła odtąd 15 gromad. W dniu 30 kwietnia 1935 roku utworzony został Urząd Gminy Rakoniewice, a tymczasowym wójtem mianowany został Wincenty Wójec - emerytowany urzędnik z Kościana. Tymczasem w samym Rostarzewic burmistrz Jan Walkowiak został mianowany początkowo przełożonym gminy wiejskiej Rostarzewo, a po jej rozwiązaniu został zwolniony z dotychczasowej funkcji. Z chwilą utworzenia gromady Rostarzewo zaszła konieczność wyboru sołtysa i podsołtysa wsi. Wydział Powiatowy nie zatwierdził wyboru na sołtysa Leona Kocura - dotychczasowego woźnego Magistratu i podsołtysa Stefana Stawickiego - rzeźnika. Nie zatwierdził także wyboru na sołtysa Czesława Mańczaka - cieśli i na podsołtysa Józefa Boińskiego - kołodzieja. Zatwierdzony został dopiero wybór na sołtysa wsi Józefa Boińskiego i jego zastępcę Czesława Mańczaka. Sprawowali oni swoje funkcje do września 1939 roku.
